“DAMN RIGHT I’VE GOT THE BLUES”

De kop van deze pagina is tevens de titel en titelsong van de cd uit 1991 van Buddy Guy, een Amerikaanse blues- en rockgitarist en zanger. Zijn café "Buddy Guy's Legends" is een van de bekendste bluesclubs in Chicago, de Windy City in de staat Illinois (VS).

Toen ik in 1999 voor de tweede keer in mijn leven voet op Amerikaanse bodem zette voor een rondreis door de Midwest en het zuiden van dit kolossale land, min of meer een herhaling van dezelfde trip 3½ jaar eerder, vroeg een douanebeambte op het vliegveld van Dallas/Fort Worth me: "What's the purpose of your visit?". Mijn antwoord was kort: "The blues". Zijn vervolgvraag: "You got the blues, Peter?" beantwoordde ik met "I sure do!". Met een klap gaf hij een stempel in mijn paspoort, glimlachte, en met een "Have a nice stay. NEXT!" was mijn toegang tot The States een feit. Dat "I sure do" was gemeend. Al wist ik natuurlijk nog niet welke rol de blues in de komende 25 jaar in mijn leven zou gaan spelen.

BLUES: SMARTLAP VAN DE ZWARTEN?

Iemand definieerde de blues ooit aan me als "smartlap van de zwarten". Dat vond ik toen oneerbiedig klinken, maar er klopt wel iets van. Want de term smartlap wordt gebruikt als een benaming voor het levenslied en dan vooral voor die vormen van het levenslied waarin een larmoyante (overdreven sentimentele) geschiedenis wordt verteld. En de blues is als het levenslied, vol emoties, ellende en sentiment. Er is niets overdreven aan dat sentiment: in de teksten en muziek heerst nu eenmaal, van oorsprong toch, een melancholische stemming die voortkwam uit de ellende van de Afro-Amerikaanse bevolking in de Verenigde Staten in de tijd van de slavernij, maar ook daarna.

OP ZOEK NAAR ANTWOORDEN EN MATERIAAL

Muziek heeft voor mij altijd een grote rol gespeeld in mijn leven, en de blues was daar een belangrijk onderdeel van. Eigenlijk was het in het begin vooral de bluesrock die me aantrok. Pas veel later ben ik steeds nieuwsgieriger geworden naar de afkomst van die muziek, en kwam ik uit bij de Delta-blues, ook wel Mississippi-blues of Traditional blues genoemd. Denkend dat de echte oorsprong lag bij de Afrikanen die in de zuidelijke staten van de Verenigde Staten op de plantages werkten en de blues meenamen naar hun Nieuwe Wereld, bleek te gemakkelijk en klopt ook niet, of maar deels. Maar wat is het dan? Wat maakt de blues de blues? Waar komen de ritmes en melodieën vandaan?

VERWERKEN VAN INFORMATIE

Daardoor is de hoeveelheid verzamelde informatie en documentatie groot geworden: gekopieerde teksten, boeken over blues, foto's, flyers, posters en programmaboekjes van concerten en bluesfestivals, documentaires en zelfs films over blues: alles werd bewaard in ordners en op VHS-videobanden. Met de komst van pc's leek het me prachtig om het allemaal te digitaliseren en op een of andere manier te verwerken. Het moest één document worden waarin ik zowel tekst, muziek als film kwijt kon. Maar ik wist in het begin nog niet op welke manier. Totdat ik in een computertijdschrift van mijn toenmalige provider een artikel las over de basis voor het maken van websites. Het zal in 1997 zijn geweest. Ik ging ermee aan de slag, maar gaf het al gauw op, omdat het te veel 'abracadabra' was voor me. Nadien heb ik het toch weer opgepikt, en stukje bij beetje werd het me duidelijk. Al doende leert men. Vooral een aantal jaren later heb ik met mijn PR-activiteiten voor BLAST Blues Promotion, waaronder het maken en beheren van de website, veel opgestoken. En die informatie kon ik goed gebruiken voor mijn eigen website. Die was overigens maar een paar jaar in de lucht.

TWEEDE POGING VOOR EEN WEBSITE

Pas in 2022 ben ik er opnieuw mee begonnen. Ik vond een mooie template (zeg maar 'sjabloon') en ging die per regel, alinea en pagina invullen en opbouwen. Teksten schrijven, maar ook veel knip- en plakwerk. De technieken en mogelijkheden zijn tegenwoordig een stuk ruimer dan vroeger en als het nu technisch tè ingewikkeld wordt, kan ik een beroep doen op AI.

Deze website,"IT'S ALL ABOUT BLUES - The Blues Story", is daar uiteindelijk het resultaat van geworden. Mijn eigen bluesstory, op deze pagina, begint ergens eind jaren zestig.

JAREN 60

Muziek roept behalve emotie ook dikwijls herinneringen en associaties op, vooral op oudere leeftijd. We hadden vroeger thuis een radio in de huiskamer staan. Een klein zwart toestel met zo'n groen oog. Later werd het vervangen door een houtkleurige stereoradio van het merk Philips. Maar de radio in onze huiskamer stond zelden aan. Moeder deed haar huishouden in stilte. Nog wat later was ik maar wàt blij met mijn eerste transistorradio, al was het er eentje met uitsluitend ruisend middengolfgeluid.

Op de vrije woensdagmiddagen zat ik vaak bij de buren. Stripboeken en jeugdbladen lezen en luisteren naar de radio die daar, naar ik me meen te herinneren, altijd aanstond. Als kind hoorde ik nummers als "Paint It Black" van The Rolling Stones en "Little Man" van Sonny & Cher, beiden uit 1966, en was ik erdoor gefascineerd. Waarom precies weet ik niet meer, ze hadden iets spannends voor me. Het zal de melodie geweest zijn.

BEGIN JAREN '70

Een paar jaar later deed de draaitafel zijn intrede in huis. Het eerste singletje dat ik kocht (1971, 11 jaar oud) was allesbehalve pop of rock. Het was de enige Duitse schlager waar ik ooit geld aan heb uitgegeven: “Ein Mädchen für immer” van Peter Orloff. De eerste langspeler die in mijn bezit kwam, in december van dat jaar, was "Seven Tears" van Golden Earring, gekocht met de eerste platenbon die ik kreeg voor mijn verjaardag. Het was de band en de lp van het jaar, en Cesar Zuiderwijk was de drummer van het jaar, volgens het muziekblad "Muziek Express", dus ik had wat in huis!

Ondanks die eerste aankopen zou ik toch durven zeggen dat ik, vooral later, thuis met blues (maar ook country en rock) ben opgegroeid. Via de radio, maar vooral door de platencollectie van mijn oudste broer en zus. LP's van Nederlandse bands als The Bintangs, Livin' Blues, Cuby & The Blizzards, en Amerikaanse en Britse bands zoals Canned Heat, Creedence Clearwater Revival en Alvin Lee/Ten Years After. Mijn zus droeg haar portie bij in de vorm van vooral westcoast- en countrymuziek: The Byrds, Eagles, Flying Burrito Brothers, Tumbleweeds en singer-songwriters als John Denver. Maar daarnaast ook Black Sabbath, Golden Earring, Jimi Hendrix en Johnny Winter. Het album Woodstock, bestaande uit maar liefst drie lp’s met muziek van het befaamde festival in 1969, vond ik geweldig, al was het alleen al het sfeertje op de foto’s van het uitklapbare album. Meer info over Woodstock via onderstaande knop.

In de jaren 70 bouwde ik langzaamaan mijn eigen muziekcollectie op met muziek van Santana, Uriah Heep, Deep Purple, Status Quo, Creedence Clearwater Revival, Bad Company, Manfred Mann's Earth Band, Steve Miller Band, Lee Clayton en Nils Lofgren.

VERONICA’S TOP 40

Joost den Draaijer (zijn echte naam Willem van Kooten) was de initiatiefnemer van de Top 40 in Nederland. In november 1964 was hij op studiereis in de Verenigde Staten, en kwam terug met een idee: volgens hem had Radio Veronica een eigen hitparade nodig. Hij wist de directie van de zeezender (Veronica zond uit vanaf een schip net buiten de territoriale wateren van Nederland, wat feitelijk illegaal was) te overtuigen met deze hitlijst te beginnen. En zo geschiedde. Met ingang van 2 januari 1965 was dit programma iedere zaterdagmiddag tussen 14.00 en 16.00 uur te beluisteren via de commerciële Radio Veronica, en wekelijks werd in veel Nederlandse huiskamers de radio erop afgestemd. Den Draaijer was ook de eerste presentator van deze hitparade, die in gedrukte vorm verscheen in de week voorafgaand aan de uitzending, en gratis was af te halen bij elke platenzaak in de buurt (zie onderstaande afbeeldingen, resp. de eerste en laatste Top 40 die vanaf zee werd uitgezonden).

De Top 40 heette in het begin nog "Nederlandse Hitparade", en veranderde op 21 mei 1966 in "Veronica Top 40". De uitzending van deze wekelijkse lijst met de 40 populairste platen van Nederland groeide in de loop der jaren uit tot (een onderdeel van) "De nationale zaterdagmiddaggebeurtenis", waarvan ook de Tipparade met de Alarmschijf deel uitmaakte. Ik vond mezelf een trouwe luisteraar. Het programma bleek zó succesvol dat de omroep VPRO in 1967 een eigen top 20 begon die uitgroeide tot de Hilversum 3 Top 30, later de Daverende Dertig, Nationale Hitparade en Mega Top 50 (van 1997 tot 2002 ook onder de naam Mega Top 100).

De laatste uitzending van de Veronica Top 40 was op zaterdagmiddag 31 augustus 1974. Radio Veronica en Radio Noordzee (ook een illegale zender) verloren de rechtszaak van de Nederlandse Staat, en klokslag 18.00 uur op die dag ging de stekker eruit, en was er op hun golflengte alleen nog ruis te horen.

Deze ‘hitparade’ was zo’n beetje de leidraad voor me voor het kopen van muziek. Maar aangezien lp's te prijzig waren voor mijn schamele budget, bleef het kopen van vinyl beperkt tot singletjes die net of al wat langer de Top 40 hadden verlaten, en dus voor een fractie van de oorspronkelijke prijs werden gekocht bij elektro- en muziekwinkel Van Duppen in Asten of bij de Muziekfontein in Asten (later Deurne). Mijn tweelingbroer en ik waren vaste klanten bij de 2001 Verzenddienst in Utrecht, altijd op zoek naar oude singles.

1e CONCERTEN

Van 12 tot 16 jaar ging ik wekelijks op vrijdag- en zondagavond naar de instuif, een jongerensoos in de kelder van het gemeenschapshuis in Asten. Voor de meiden en voor de muziek. Vanwege mijn leeftijd was een kroeg voor mij verboden gebied. En het was de tijd van de "keten": garages, bergingen, stallen of zelfs afgedankte bestelbusjes die werden aangekleed met oude matrassen, posters van artiesten en bands uit de popbladen (zoals de Muziek Express en Popfoto), gekleurde lampen en spotlights, visnetten aan het plafond met kerstverlichting erdoorheen gevlochten, en niet te vergeten een discotheekje met versterker en draaitafel of alleen een cassetterecorder.

Elke vriendenclub had zo wel ergens een onderkomen. Daar brachten veel jongeren hun vrije tijd door met muziek luisteren, babbelen, roken, nu en dan een fuif (mèt bier) en niet te vergeten zoenen met de vriendinnetjes waar we mee omgingen. Zo ook bij ons thuis, waar mijn ouders ondanks de beperkte ruimte de berging aan ons ter beschikking stelden onder het motto "dan zijn ze van de straat af".

Muziek kwam in het begin uit een oude buizenversterker waarop een pick-upje was aangesloten, later uit een Philips muziekdressoir (model ongeveer zoals op de afbeelding).

Mijn 2e album dat ik kocht was "Rock & Roll Music to the World" (1972) van Ten Years After, een vierkoppige bluesrockband met o.a. Alvin Lee.

Op de Instuif woonde ik mijn eerste muziekconcerten bij. Beginnende lokale bandjes vaak, zoals Nervous Attack, later omgedoopt tot Exodus en daarna Braband.

Eén keer moest worden uitgeweken naar de grote zaal van het Gemeenschapshuis voor de Nederlandse groep Limousine, een pop- en funkband uit Rotterdam rondom zanger Okkie Huysdens. De band was in 1975 een voortzetting van de Nederlandse pop- en rockband genaamd Heart met zangeres Patricia Paay (1973 en 1974), die weer voortkwam uit de groep Himalaya.

De debuutsingle van Heart was "Hang on" uit 1973. Maar de band kende geen succes en Paay verliet de band voor een solocarrière.

De resterende bandleden gingen in 1975 verder onder de naam Limousine, bestaande uit voormalige leden van Heart: Okkie Huysdens, Ton op 't Hof en Mac Sell, aangevuld met Paul Vink (ex-Livin' Blues). Limousine's eerste hit heette "Seventy-Five" en werd een succes.

De elpee "Limousine" kwam in 1976 uit. Ik heb hem toen meteen gekocht, maar ooit is hij om onduidelijke reden verdwenen uit mijn platencollectie. Van dat album werd de single "Don't Let Love Bring You Down" getrokken.

1977

De instuiftijd was voorbij. Ik was de 16 gepasseerd en mocht eindelijk echt op stap in de weekenden. De kroeg in dus. Jongerensociëteit Walhalla op de eerste verdieping van het oude kasteel in Deurne op vrijdag- en zaterdagavond; café De Vreekse Hut in Deurne op zondagmiddag, afgewisseld met o.j.c. Pepijn in Asten en, heel af en toe, hardrocksoos Oase, eveneens in Asten, en De Pannesjop in Meyel.

In 1973 was jongerencafé 't Oventje in Asten geopend, en werd aan het einde van mijn schooltijd mijn stamkroeg.

In mei van dat jaar zat mijn studie op de middelbare school erop, en er volgde een periode van de ene examenfuif na de andere van geslaagde medescholieren uit Asten, Deurne, Meijel, Helden-Dorp, Grashoek en Panningen. In de eerste week van augustus in dat jaar vertrok ik met drie schoolvrienden, alle vier op hun eigen opgevoerde bromfiets, voor een vakantie naar een camping in de Heldense Bossen. Op woensdag 3 augustus trad (voor ons onverwacht) Golden Earring op in een feesttent in Helden-Dorp.

De band, waarvan ik vijf jaar eerder mijn eerste langspeler had gekocht, had net hun nieuwe dubbel-live-album geproduceerd, waarvan de single “Just like Vince Taylor" werd uitgebracht (een nummer dat al eerder werd uitgebracht op het album "Moontan" in 1973). Fantastisch om ze toen live te zien!

Tegen het einde van 1977 moest ik mijn lange vakantie afsluiten. Ik vond mijn eerste fulltimebaan eind november, en ik kon tevens in de weekenden aan de slag in jongerencafé 't Oventje in Asten, waar ik mijn tweelingbroer opvolgde als diskjockey, zo nu en dan bij grote drukte afgewisseld met werken achter de toog.

Op de achtergrond van de foto boven prijkt een foto van “Lynyrd Skynyrd”, toen mijn favoriete band. In die tijd (en nog jarenlang) mocht ik ook de in 1969 opgerichte Britse rockband (foto beneden) tot mijn favorieten rekenen.

1e MUZIEKFESTIVAL

Livemuziek in de vorm van concerten en festivals bezoeken in cafés of jongerencentra werd pas eind jaren 70 echt "mijn ding". Het eerste grote festivalbezoek was op 15 mei 1978: de 9de editie van Pinkpop.

In de beginperiode werd Pinkpop georganiseerd in het Burgemeester Damen Sportpark in Geleen. Het duurde 1 dag en kostte 25 gulden (voorverkoop fl. 20,00). Het aantal bezoekers bedroeg 42.000 en daarmee was het festival uitverkocht. Het programma zie je op de affiche (van onder naar boven). De Limburgse groep PARTNER (weliswaar midden op de poster) opende het festival. Die had net hun eerste hit gescoord met het nummer "Kayuta Hill".

Het geheel werd aan elkaar gepraat door John Robert Parker Ravenscroft, beter bekend onder zijn artiestennaam John Peel (30 augustus 1939 - 25 oktober 2004), actief bij de BBC, en zo'n 35 jaar lang een van de invloedrijkste deejays ter wereld.

Behalve standjes met eten en drank stonden er ook kraampjes waar kartonnen flappen op waren geprikt met daarop de tekst "Libanon". In die periode was Zuid-Libanon bezet door Israël, en werd er volop gerekruteerd voor de vredesmacht UNIFIL (United Nations Interim Force In Lebanon), die daar moest worden gestationeerd. Maar bij nadere beschouwing had de kraam niks met rekrutering te maken: rode en gele Libanon was goeie hasj in die tijd... Ondanks dat de regen met bakken naar beneden viel, waardoor we in de modder stonden van 's middags tot 's avonds laat, was het voor mij destijds een geweldige ervaring.

EINDE VAN JONGERENCAFÉ 'T OVENTJE

Terug naar café 't Oventje. Behalve beperkte Top 40-muziek en poprockmuziek uit de sixties en seventies ("gouwe ouwe") was het overwegend blues- en (hard)rock wat ik draaide. Maar begin jaren 80 was het de discomuziek die haar opmars deed, niet in 't Oventje, maar wel in andere horecalocaties, die daarvoor voor tienduizenden guldens werden verbouwd. Films als "Saturday Night Fever", "Grease" e.d. hadden grote invloed op de muziekcultuur van jongeren. Die zochten steeds meer de "spiegelbollen en lichtorgels" op. In 1981 stopte ik als DJ door een persoonlijk (financieel) geschil met de kroegbaas. De concurrentie met de discotheken bleek moordend. Er kwamen allerlei voorstellen van klanten en mensen die vaak achter de bar hadden gewerkt en die het café wilden openhouden. Maar alle ideeën kostten te veel geld. Café 't Oventje ombouwen tot een disco of zelfs een soort van koffiebar was een te grote, en gezien de grote concurrentie in de regio, tè riskante, investering. De kroeg liep leeg, op een paar diehardrockers na, en sloot uiteindelijk eind 1982 de deuren. Een tijdlang liep ik, wat uitgaan betreft, met de spreekwoordelijke "ziel onder mijn armen", maar gelukkig opende in 1983 in Asten een nieuw café: 't Spektakel.

Het zou zo’n twintig jaar mijn nieuwe stamkroeg zijn. Niet in het minst vanwege de enorme keuze aan Belgische speciaalbieren, de regelmatige live-optredens en het feit dat er, muzikaal gezien, voor elk wat wils was. Al viel het vaak in het genre blues of rock. “Binnen zonder kloppen en nog gratis ook.” Dat beviel me!

1e MUZIEKCASSETTES EN CD'S

Mijn muzieksmaak veranderde stilletjes aan, zeker tijdens mijn DJ-periode (eind 1977 - begin 1982), maar ook naderhand. De blues overheerste. Het was begin jaren 80 toen ik mijn eerste cassetterecorder kocht en LP's leende om ze te kunnen opnemen. Te beginnen met een deel van de collectie binnen mijn familie.

Mijn eerste opnames waren die van Muddy Waters (links op foto) van de elpee "Hard Again" uit 1977, zijn 12de studioalbum, geproduceerd door Johnny Winter. Kant B van de cassette bevatte de elpeeP "Whoopin'" uit 1984 van Sonny Terry (rechts op foto) met Johnny Winter en Willie Dixon.

En ik was er weg van. Het aantal cassettebandjes groeide snel, en ik ging stilaan ook meer bluesvinyl kopen. Cd’s waren bezig hun opmars te maken, maar voor mij bleven ze simpelweg te duur. Tot ik in 1989 mijn eerste 2 cd’s als cadeau kreeg bij het afscheid van mijn toenmalige job (een was van de Simple Minds, voor mij bagger(!), ik heb ‘m later geruild met iemand tegen eentje van Jackson Browne). De tweede cd was er eentje van B.B. King. Een verzamel-cd uit 1973, heruitgebracht in 1987. Ik moest natuurlijk wel een cd-speler aanschaffen en vanaf toen ging het snel.

De muziekshops "Bullit" in Eindhoven en "Sounds" in Venlo waren al mijn favoriete muziekwinkels. Later kwam daar "Music Machine" in Sittard bij. Behalve dat deze winkels interessante aanbiedingen hadden, was er een grote keuze in blues-cd's en -vinyl.

De collectie groeide mondjesmaat, maar 10 jaar later zou mijn cd-rek snel te klein zijn. De meeste cd's, waaronder ook demo's, kocht of kreeg ik later op festivals en concerten.

In de jaren 80, na mijn dj-tijd, bleef het voor mij in de 10 jaar daaropvolgend rustig op muziekgebied, en was ik er minder mee bezig. Ik ging naar de jaarlijkse Zomerfeesten in 't Walhalla in Deurne, die al vanaf 1966 werden georganiseerd, en hier en daar een concert in café ’t Spektakel, o.j.c. Pepijn, beiden in Asten, en o.j.c. Nirwana (Lierop), Jongerencentrum Oase in Asten of andere kroegen in de regio. Maar bijna nergens vond ik mijn voldoening in de muziek. Voor mij, muzikaal gezien, een verloren decennium. Maar dat zou al gauw veranderen: in 1989 kwam de cd "Life In The Jungle" van Walter Trout uit.

In Europa volgde de release in juni 1990. Het was in juli van dat jaar, op de terugweg naar huis van een dagje Gentse Feesten, waar de muzikale belevenis me behoorlijk was tegengevallen. Midden in de nacht had ik de radio in de auto aanstaan op mijn toenmalige favoriete zender Studio Brussel. Daar werd die release besproken, en werd het nummer "In my mind" gedraaid. Ik zat met kippenvel achter het stuur; het maakte mijn kutdag in ruim 4 minuten helemaal goed! Niet lang daarna had ik de cd gekocht en het nummer "grijsgedraaid". Blues en bluesrock, dat moest het zijn voor me! Nu wist ik het zeker. En dat zou het ook worden de komende jaren.

In 1991 begonnen in Asten een paar fanatieke bluesliefhebbers onder de naam BLAST (Stichting Blues Asten) met de organisatie van bluesconcerten, waaronder de jaarlijkse Paasblues, een soort van bluesestafette tijdens het Paasweekend. Ook kwam er een minibluesfestival, in beginsel in een tent achter café De Peer in Asten (met o.a. Preston Shannon). Later werd uitgeweken naar discotheek Apollo in Deurne-Zeilberg, waarvoor de naam "Sailmountain Blues" werd bedacht (ik herinner me het optreden van Studebaker John & The Hawks). Elf jaar later zou ik zelf deel gaan uitmaken van het BLAST-bestuur.

2e MUZIEKFESTIVAL

Mijn 2e festivalervaring na Pinkpop in 1978 was die in Geel-Bel (provincie Antwerpen). Het betrof de 2e editie van het Geel-House-Rockfestival op het voetbalterrein van de plaatselijke KWB. Datum: 20-08-1994. Een festival mèt blues. Setlist: Mary and The Girl, Pop in Wonderland, Roland (van Campenhout), Axelle Red, Beverly Jo Scott, Bettie Serveert, de Ier Rory Gallagher en de Schot Frankie Miller. Op het laatst werd de programmering, waarschijnlijk door ziekte van Gallagher, aangepast, en was het Miller die mocht afsluiten.

Beide muzikanten waren mijn favoriet die dag: bluesrock was nu eenmaal mijn favoriete muziek. Maar het was ook mijn eerste kennismaking met de bluesmuziek van de Vlaming Roland van Campenhout (blues, country, folk, rock). Daarmee leerde ik weer een ander facet van blues kennen.

Vanaf toen nam mijn belangstelling voor de blues opnieuw toe. N.B.: Miller, toen 45 jaar, zou 5 dagen later een hersenbloeding krijgen en 5 maanden in een coma liggen. Gallagher stierf 10 maanden later, 47 jaar oud. Tijdens zijn Europese tour werd hij opgenomen in het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam en later overgebracht naar een ziekenhuis in Londen. Daar onderging hij in april 1995 een succesvolle levertransplantatie, maar hij overleed op 14 juni 1995 t.g.v. een longontsteking. Hij ligt begraven op het Saint Oliver's Cemetery in Cork (Iers: Corcaigh), de op een na grootste stad aan de zuidkust in de Republiek Ierland. Mijn idool was dood. Je zou er de blues van krijgen...

Op een oude VHS-band — later kon ik het gewoon van YouTube "plukken" — bewaarde ik een filmpje van Miller en Gallagher, samen aan het werk op het podium van een van mijn favoriete TV- muziekprogramma’s van toen: Rockpalast op de zender WDR (Duitsland 3). Een programma dat meestal zaterdag- op zondagnacht werd uitgezonden en vaak duurde tot in de vroege uurtjes. Mijn videorecorder draaide overuren!

BLUESTOWN: "SPREADING NEWS ABOUT THE BLUES"

Zo'n half jaar na het festival, in maart 1995, ontdekte ik bij toeval het wekelijkse bluesprogramma "Bluestown" op de Belgische radiozender “Studio Brussel”, elke donderdagavond van 21.00-23.30 uur. Een programma waarvan in april 1993 de eerste uitzending de ether werd ingestuurd. De samensteller en presentator van het programma was Wim Vermeyen, de zelfbenoemde "burgemeester" van Bluestown. Zo nu en dan werd hij vervangen door Mark Lefever.

Vanaf 8 juni zat ik elke donderdagavond aan de radio gekluisterd, stand-by met cassetterecorder, koptelefoon, een borrel of pint en een joint, om "het beste" eruit te pikken en vast te leggen op een cassettebandje. Bij de 2e opnamesessie vernam ik over Rory Gallaghers overlijden. Op 11 december 1997 was de 200ste uitzending van het programma. Hieronder een compilatie van die uitzending.

De laatste opname die ik maakte, is gedateerd 15 oktober 1998. Het programma verhuisde toen naar de maandagavond en duurde nog slechts een uurtje i.p.v. de oorspronkelijke 2½ uur. Maar inhoudelijk kon het me niet meer bekoren; het werd te commercieel en te "rockerig". Sinds Studio Brussel het programma Bluestown uiteindelijk afvoerde in 2013, raakte ik mijn raadgever bij de muziekaankoop kwijt. Maar ondertussen had ik zo'n 75 uur blues, roots, cajun, zydeco en aanverwanten op band staan. Maar belangrijker nog: het programma gaf me niet alleen tips over aankomende bluesfestivals in Vlaanderen, het bepaalde ook een beetje mijn agenda. Vooral leerde ik er de echte, oorspronkelijke blues kennen, ontdekte ik de diversiteit binnen het genre en raakte ik vertrouwd met de vele stijlen muziek die uit de blues voortkomen. Voor dat alles ben ik het programma voor altijd dankbaar.

De blues liet me niet meer los. En veel van wat ik hoorde op Bluestown wilde ik ook live zien. De tips over de jaarlijks terugkerende festivals waren meer dan welkom! In 1997 had ik mijn eerste laptop aangeschaft, dus het internet deed vervolgens de rest. En zo brak een tijd aan van het ene bluesconcert of -festival na het andere. Vooral in België. (zie pagina "Bezochte Bluesevenementen" via het menu). Van het programma Bluestown zijn later ook nog een paar verzamel-cd’s uitgebracht.

VERENIGDE STATEN

Eind 1995 stelde mijn tweelingbroer, die zelf speelde in een bluesband, een Cajun/Zydeco-concert voor van de Nederlandse band "Captain Gumbo" in café De Potdeksel in Deurne.

Via het radioprogramma Bluestown had ik al kennisgemaakt met deze muziek, en zag dat uiteraard wel zitten. Het werd een gezellige, en door de muziek (en de alcohol) een sfeervolle avond. Het was op die avond dat mijn broer ook nog eens voorstelde om een bluesreis door de VS te gaan maken. Hij is een reiziger, ik niet, dus hij zou het praktische deel voor zijn rekening nemen. Ik kreeg er de kriebels van in mijn maag... Woow!! Naar de VS!! Na de voorbereidingen zoals lezen over het ontstaan van de blues, een route uitstippelen en andere zaken, vlogen we 31 maart 1996 van Schiphol naar Houston Int. Airport in Texas (tegenwoordig George Bush Intercontinental Airport).

Op 15 april gingen we weer huiswaarts. Ik was een schitterende ervaring rijker. Vanaf toen kreeg ik de smaak echt te pakken. Ik wilde meer, zo niet "alles", weten van blues. In 1999 deed ik met twee toenmalige collega's de reis grotendeels nog eens over. Toen ging de vliegreis van Zaventem (Brussel) naar Dallas/Fort Worth in Texas.

Van die reis heeft een van de collega's, Martien Verberne, behalve een verslag in de vorm van een dagboek, ook een filmpje gemaakt van zo'n 11 minuten, waarin de foto's zijn verwerkt van die reis (zie hieronder).

In 2005 volgde nog een reis naar Chicago met een bevriend koppel uit Galmaarden (B). Een week lang verbleven we in deze prachtige stad, waar we ons tegoed deden aan bluesconcerten in de diverse clubs die de stad rijk is: Blue Chicago, Rosa's Lounge, Kingston Mines, Buddy Guy's Blues Legends. Op de voorlaatste dag van die week werden we met de auto opgehaald aan ons hotel "Cass" door niemand minder dan Pierre Lacocque, afkomstig uit het Belgische Wallonië, maar al jaren woonachtig in Chicago. Een jaar daarvoor had hij met zijn (Chicago's nr. 1!) bluesband "Mississippi Heat" opgetreden op het PAJOT BLUESFESTIVAL in het Belgische Galmaarden, waar we voor het eerst kennis hadden gemaakt met Pierre. Hij trakteerde ons op een etentje in Chinatown, en aan het begin van de avond nam hij ons mee naar Naperville, een voorstadje van Chicago, voor een optreden van de band in café-zaal "Frankie's Blue Room". Foto's vind je op de pagina "Bezochte Bluesevenementen", onder het kopje 2005. Hotel "Cass" had zo zijn geschiedenis:

Het Cass Hotel, gevestigd op 640 North Wabash Avenue in Chicago, opereert tegenwoordig onder de naam "Hotel Cass – A Holiday Inn Express Chicago – Magnificent Mile". Het is sinds 2006 overgenomen door de Oxford Capital Group. Maar vroeger was er een link met de georganiseerde misdaad, wat niet ongebruikelijk was voor veel hotels in Chicago, vooral in de vroege tot midden 20e eeuw. Het hotel was ooit een plek die werd geassocieerd met de Chicago Outfit, de beruchte maffiaorganisatie die onder leiding stond van verschillende bekende criminelen, zoals Al Capone. In de tijd van de Prohibition (Drooglegging 1919–1933), toen alcohol illegaal was in de VS, werden veel hotels, bars en clubs in Chicago gebruikt voor illegale activiteiten zoals gokken, prostitutie en de handel in alcohol. Het Cass Hotel was geen uitzondering. Er zijn verhalen over maffioso die het hotel gebruikten voor vergaderingen, schuilplaatsen of zelfs als een dekmantel voor hun criminele activiteiten. Bovendien stond het hotel in de buurt van "The Loop", het zakendistrict rondom de Chicago River, en was het een belangrijke locatie voor zakenlieden en toeristen. Het was dus een strategische plek waar criminelen en politici met elkaar in contact kwamen. In sommige gevallen werd het hotel zelfs genoemd in verband met illegale deals of schandalen. Dit soort hotels, die een mengelmoes van zakelijke en criminele functies boden, was niet ongewoon in het Chicago van die tijd. Maffialeden hadden vaak invloed in zowel de legale als illegale sectoren van de stad. Het is goed mogelijk dat het Cass Hotel deel uitmaakte van die bredere sfeer van maffia-verbindingen in Chicago. Het is een fascinerend stukje geschiedenis van de stad, waarin het Cass Hotel een rol speelde in de mix van glamour en duistere onderwereldpraktijken die Chicago in die tijd kenmerkten.

BLAST BLUES PROMOTION

MIJN ROL IN HET BESTUUR VAN BLAST

Van midden 2002 tot eind 2015 maakte ik deel uit van het bestuur van Stichting Blues Asten (BLAST, later BLAST Blues Promotion). BLAST bleef druk in de weer: de jaarlijkse Paasblues, een vierdaagse kroegentocht in Asten tijdens het Paasweekend, breidde uit met de Zomeravondblues op de Markt, en verspreid over het jaar hier en daar nog wat losse bluesconcerten in Astense cafés. Daarvoor plande ik mijn agenda vol met allerlei bluesevenementen, om behalve te genieten van de muziek en de sfeer ook artiesten/bands te contacteren voor een optreden in Asten. Vooral in België kwam ik graag: de sfeer was gemoedelijker. En omdat er naar mijn mening veel goeie bluesbands zaten, die vaak ook nog optraden voor een schappelijke prijs. De eerste Paasblues die ik mocht meehelpen organiseren was de editie van 2003, en bestond, op mijn verzoek, uitsluitend uit Vlaamse bluesbands en -artiesten, wat succesvol bleek. Behalve de contacten leggen en het verdere organiseren van de concerten, bestond mijn taak ook uit uit het verzorgen van de PR: ontwerpen en verspreiden van posters, flyers en programmaboekjes, en het maken en onderhouden van de website.

In 2006, tijdens een bluesfestival in Varenwinkel, een gehucht van de gemeente Herselt in de provincie Antwerpen, leerde ik mijn huidige vrouw Christel kennen. Vanaf dat moment struinden we jarenlang samen veel bluesevenementen af in haar mobilhome.

RUIM 200 BLUESCONCERTEN!

Zo was ik ruim 13 jaar en meer dan 200 bluesconcerten betrokken bij de organisatie van blues in Asten. De laatste twee jaar in de functie van voorzitter. Vanaf 2015 is mijn aantal bezoeken aan bluesconcerten helaas drastisch verminderd, om persoonlijke (medische) redenen, en een jaar later ben ik gestopt met mijn activiteiten voor Blast. Het genieten van bluesmuziek is er niet minder om geworden en mijn bluescollectie is in ieder geval in al die tijd aardig gegroeid. Aangezien we leven in een digitaal tijdperk, besloot ik in 2022 alle muziek van de hand te doen. De oude 45-toerenplaatjes had ik al lang geleden verkocht, maar nu moesten ook mijn cd’s en lp’s eraan geloven. Wat overbleef, is een aantal kopie-cd’s. Daar staat tegenover dat mijn digitale muziek (op pc en extene schijven) het aantal van 3000 cd's benaderd. Zo’n 85% daarvan is blues en daaruit afgeleide muziek.

Op de volgende pagina (Bezochte bluesevenementen) staat een overzicht van de door mij bezochte bluesconcerten, bluesfestivals en bluestrips naar het buitenland van 1996 tot heden. Van die buitenlandtrips zijn ook fotoreportages te zien.

Wanneer me nu de vraag, zoals van de douanebeambte aan het begin van mijn verhaal, nog eens gesteld zou worden, zou het antwoord overtuigender zijn: "YOU'RE DAMN RIGHT I’VE GOT THE BLUES!"